چه احساس قشنگیه .. وقتی وجود عزیزی رو كنارت حس كنی

دستاشو تو دستت بگیری 

باهاش قدم بزنی 

صداش رو بشنوی 

بودنش رو در كنارت لمس كنی 

چه احساس نازنین و شیرینیه ..... روبه رو با كسی كه دوسش داری بشینی 

چشاش رو نگاه كنی ..

تا عمق وجودت از یه گرمای عجیب آب بشه !!

قلبت پر تپش بشه ... انگار داره از سینه كنده می شه !!

چه احساس عجیبیه ...

وقتی بخای با انگشتات صورتشو حس كنی 

با موهاش بازی كنی 

خدای من ... باور كردنی نیست ...

اونی كه می خوای ... دوسش داری ... 

كنارت باشه ... باهات باشه ... هم راهت ... هم پات باشه ...

باور كردنی نیست ...

نه ... باورم نمی شه تو كنارمی ... وجودتو حس می كنم ... ولی باورم نمی شه !!!

تورا دوست دارم به پهنای ایران زمین وبه تو عشق می ورزم

به بلندای اسمان آبی ای هر لحظه لحظه رویای من

ای فرشته شبهای یلدایم باز به بلندای کوه دماوند میروم

و با صدای رصا وبلند می گویم ای همراه "ای همزاد

ای هم سرنوشت تو را دوستت دارم ای عشق من

چه رسمی داره این دوره زمونه...

یه روزی یکی بهم گفت کاش قلب آدمها روی صورتشون بود...

اون روز منظورش رو نفهمیدم...

به نظرم خنده دار ترین حرف دنیا اومد...

اما اون توی دلش چیزی بود که من نمی فهمیدم...

در دنیای خودم غرق بودم...

هنوز برای عشق آماده نبودم...

دست به هر کاری زد که من بفهمم ...

اما انگار فرسنگها با هم فاصله داشتیم...

دلش شکست...

من دلش رو شکستم...

اون رفت و دیگه هیچوقت ندیدمش...

تا اینکه نوبت من هم رسید...

عاشق شدم...

اما اون ندید ...

نفهمید...

هر کاری کردم...

دلم میخواست درون قلبم...

چیزی که توش هست رو ببینه...

اما نخواست ...

ندید...

آماده نبود...

دلم رو شکست و رفت...

چه رسمی داره این دوره زمونه؟؟!!

اگه با دلت چیزی یا کسی رو دوست داری

زیاد جدی نگیرش،

چون ارزشی نداره،

چون کار دل دوست داشتنه،

مثل کار چشم که دیدنه،

اما اگه یه روز با عقلت کسی رو دوست داشتی،

اگه عقلت عاشق شد،

بدون که داری چیزی رو تجربه می کنی که اسمش عشق واقعیه

هر چند مال من نشدی ولی ازت خیلی چیزا یاد گرفتم.

یاد گرفتم به خاطر کسی که دوسش دارم باید دروغ بگم.

یاد گرفتم هیچ وقت هیچ کس ارزش شکستن غرورمو نداره.

یاد گرفتم تو زندگیم به اون که بفهمم چقدر دوسم داره

هر روز دلشو به بهونه ای بشکنم.

یاد گرفتم گریه های هیچ کس رو باور نکنم.

یاد گرفتم بهش هیچ وقت فرصت جبران ندم.

یاد گرفتم هر روز دم از عاشقی بزنم ولی خودم عاشق نباشم

«نیمه شعبان تولد حضرت مهدی(ع) مبارک»

آقا جان ! حیف نیست ماه شب چهارده پشت ابرهای تیره و پاره پاره پنهان بماند ، حیف نیست دیده را شوق وصا ل باشد ولی فروغ دیده نباشد ...

مهدی جان! 

 سئوالی ساده دارم از حضورت .... من آیا زنده ام وقت ظهورت .....  اگر که آمدی من رفته بودم .... اسیر سال و ماه و هفته بودم ..... دعایم کن دوباره جان بگیرم ..... بیایم در رکاب تو بمیرم

بر چهره پر ز نور مهدی صلوات ..... بر جان و دل صبور مهدی صلوات ..... تا امر فرج شود مهیا بفرست ..... بهر فرج و ظهور مهدی صلوات

چه جمعه ها که یک به یک غروب شد نیامدی ..... چه بغضها که در گلو رسوب شد نیامدی ..... خلیل آتشین سخن ؛ تبر به دوش بت شکن ..... خدای ما دوباره سنگ و چوب شد نیامدی ...... برای ما که خسته ایم نه ؛ ولی ..... برای عده ای چه خوب شد نیامدی ...... تمام طول هفته را به انتظار جمعه ام ..... دوباره صبح ؛ ظهر ؛ نه غروب شد نیامدی

در انتظار دیدنت همه دلها بیقرارند ..... ای تک ستاره بهشت حسرت به دلمان نزار

به امید روزی که متن تمام اس ام اس ها یک جمله باشد و آن : مهدی آمد

سر راهت در انتظارم ..... برده هجرت صبر و قرارم ...... جز ظهورت ای گل زهرا ..... به خدا حاجتی ندارم

در حضور خارها هم می شود یك یاس بود

در هیاهوی مترسك ها پر ازاحساس بود

میشود حتی برای دیدن پروانه ها

شیشه های مات یك متروكه را الماس بود

دست در دست پرنده بال در بال

نسیم ساقه های هرز این بیشه ها را داس بود

كاش می شد حرفی از "كاش می شد"هم نبود

هرچه بود احساس بود و عشق بود و یاس بود