سلام به تمام دوستان گلم امیدوارم که حال همگی خوب باشه

راستش می خواستم بابت متن های غمگین که این مدت توی وبم گذاشتم

معذرت بخوام نمی خواستم کسی رو ناراحت کنم دست خودم نبود

یه مدتی بود نمی دونم چرا توی فاز این متن ها بودم واقعا شرمنده

امیدوارم که به بزرگی خودتون منو ببخشید

قول میدم که از این به بعد به روال قبلی برگردم

یك نفس یاد خدا

یك سبد خاطر اسوده وشاد

یك بغل شبنم ارامش صبح

یك هزار ایه ای از جنس دعا

همه تقدیم توباد( عزیزترینم )

گفتی :شعر هایت همه رنج و عذاب

                           گفتم :عاشقم بر فرض محال

گفتی :عشق چیست تو می دانی؟

                        گفتم :عشق هست معنای نادانی

گفتی :عشق فقط غم نیست

                       گفتم :غمش تموم زندگی ایست

گفتی:چرا عشق همزبانش دوری ایست

                      گفتم:شیرینی اش درد دو ری ایست

گفتی:چرا ماندن همیشه سخت است؟

                      گفتم:كودك عشقت كم سال است

گفتی:مرا این شوریده حالی چه حاصل ؟

                    گفتم : زمانی می رسد دانی بی حا صل

گفتی:پس از عشق فا صله گیرم

                   گفتم:از نفسهایم چه بگویم

گفتی :بی تردید عاشقم كردی

                    گفتم:عاشق نیستس عاشقی نكردی

گفتی:پس این همه عذاب چیست؟

                     گفتم:عاشقا نه هایم همه دلتنگی ایست

گفتی :از من خام نباش دلگیر

                      گفتم:عشق حاصل همین خا می ایست

گفتی می پندارم كه تو عاشق ترینی

                   گفتم:عاشق ترین هم شود قربانی

گفتی:قربا نی تو میشوم روزی

                   گفتم:آن روز من دهم میهمانی

گفتی :مهما نی اش به عهده ی من

                    گفتم:مهمانش تو هستی در مرگ عاشقا نه ام

گفتی : اخر داستان عشقت همین بود؟

                    گفتم : معنی عشق همین است

گفتی:پس عشق از وصال می گریزد

                    گفتم:وصال به پای عشق نمی سوزد

گفتی :عشق چیست بی حاصل؟

                      گفتم :حاصلش نیست وصال عاشق

گفتی: پس ما هر دو عاشق ترینیم؟

                       گفتم :خوب می دانی كه هر دو غافل ترینیم

گفتی:پس هر دو می شویم قربانی

                       گفتم:گر شویم قربانی ما هم ماندگاریم

مادر، ای لطیف ترین گل بوستان هستی،

ای باغبان هستی من، گاهِ روییدنم

باران مهربانی بودی که به آرامی سیرابم کند.

گاهِ پروریدنم آغوشی گرم که بالنده ام سازد.

گاهِ بیماری ام، طبیبی بودی که دردم را می شناسد

و درمانم می کند. گاهِ اندرزم،

حکیمی آگاه که به نرمی زنهارم دهد.

گاهِ تعلیمم، معلمی خستگی ناپذیر

و سخت کوش که حرف به حرف دانایی را در گوشم زمزمه می کند.

گاهِ تردیدم، رهنمایی راه آشنا که راه از بیراهه نشانم دهد.

مادر تو شگفتی خلقتی، تو لبریز از عظمتی؛ تو را سپاس